قرار گرفتن ایران در عرصه های جدید جهانی و توجه بیش از پیش دولت های خارجی به ویژه استعمار گرانی چون انگلستان، روسیه تزاری و فرانسه که به ویژه در تکاپوی دست یابی به پهنه های آبی جنوب-خلیج فارس- بودند، باعث شد ایران در مسیر راههای جدید قرار گیرد و از همین زمان پی ریزی راهها و بنای پل ها نیز اندکی مورد توجه قرار گرفت. سیاحان اروپایی و کسانی که در بازدید از ایران دیده ها و شنیده های خود را در شرح خاطرات و سفر نامه ها نوشته اند بسیاری از این گونه پل ها را توصیف کرده اند که از تطبیق اطلاعاتی آنان با ایرانیانی که تصویر پل ها را در آثار خود ارائه داده اند می توان برخی از پل های عصر قاجار در استان گیلان را اینگونه بر شمرد:

1-      پل خشت: لنگرود/ میدان انقلاب

2-      پل یناکو: آستانه اشرفیه

3-      پل خشتی لیشاوندان:جاده رشت به فومن

4-      پل پونل: پونل/تالش دولاب

5-      پل لاله دشت: کوچصفهان

6-      پل گاز روبار:صومعه سرا

7-      پل لوشان: لوشان/رودبار

8-      پل پشتیر: رودشیرک/ لولمان فومن

9-      پل دوگور: روستای دوگور/صومعه سرا

10-  پل حاجی یحیی: نال کیاشهر/جاده لاهیجان به لنگرود

11-  پل اشکلن:روستای اشکلن/لولمان فومن


برگرفته از کتاب:پل های ایران،  منوچهر احتشامی، صص83تا 85